ดีใจที่ได้พบ
สุขใจที่ได้เจอ
ยังคิดถึงเธอ แม้ยามจากไป
ขอให้ดวงวิญญาณน้องสาวคนล่าสุด คุณครูศิวาพร วงศ์โพนทองจงไปสู่สุคติ
หากแม้นชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง

ขอบคุณฟ้าที่ให้เจอ แม้ว่าเธอไม่ให้ใจ
ขอบคุณราชการที่ส่งดวงใจ คนที่ฉันใฝ่ฝันหา
ขอบคุณกาลเวลา ที่นำพาให้เราชิดใกล้
ขอบคุณสวรรค์ที่รับเธอไป สถิตในวิมานฉิมพลี

นี่มันแค่ฝันใช่มั้ยเนี่ย

ฉันรักแกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ได้ยินรึเปล่า

และจะรักอย่างนี้ชั่วชีวิต

หลับให้สบายนะโอน

Miss you......

Come back.... to me....


Wait wait wait



**** Love U *****


P' Own......



((O_o!))

big banggggg

จงเจริญ

ไม่มีอะไรจะบอกนะ

ปูนรู้ว่าโอนรู้ว่าปูนต้องการจะบอกอะไร

ปูนรู้ว่าเรารู้จักนิสัยกันแระกันดี

แร้วเจอกันนะ

คิดถึงศิษย์พี่โอนนะ


ตลอดไป

you r my best friend 4ever

I'll alway miss you till the end.

พี่ดีใจมากกที่ได้เกิดมาเจอกับโอน พี่จะคิดถึงโอนตลอดไปนะ

เพื่อนกันตลอดไปปปปปปปปปปปปป

โอนเอ้ย

รูปน่ะ กำลังๆ

แหะๆๆ ฉันไม่ลืมน่ะแก

รีบอยู่ๆ

อยู่ด้วยกันมา นอนด้วยกันมา สุขทุกข์ด้วยกันมา

ฉันรู้ว่าแกต้องการจะบอกอะไรกับฉัน

รักโอนเสมอ

"ไหนบอกจะโทกลับไง ป๊อดนี่นา รีบโทมาเลย ไม่โทมาใน3วิจะโกรธชั่วชีวิต"
ผมได้รับข้อความวันที่ 27 พ.ค. 2552 เวลา 13.38 น.

จนวันนี้ผมยังไม่มีโอกาสได้ถามเธอเลยว่า...เธอโกรธผมจริงอย่างข้อความที่บอกหรือเปล่า
ผมไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเลย หรือฟ้าดินจะแกล้งผม ให้เจอแต่ไม่ให้...คู่กัน
หลายคนถามผมว่า ไม่คิดจะย้ายกลับบ้านหรือ(หนุ่มอุบล คนตระการ)
ผมมาอยู่ที่นี่ วันที่ 14 พ.ค. 47 ช่วง 3 ปีแรกผมตอบว่า อยากเรียนรู้ประสบการณ์ก่อน
แล้วค่อยย้าย เข้าสู่ปีที่ 5 เริ่มคิดหาช่องทางกลับดูแลครอบครัว
จนพี่สาวคนแรกแต่งงานเมื่อต้นปี 51 มีคนอยู่บ้านดูแลแม่ที่ไม่สบายผมก็หายห่วง
จึงคิดว่า อยู่ต่ออีกสัก 2ปี เผื่อราชการเห็นใจคนอยู่นานส่งเนื้อคู่มาให้ ปักหลักที่นี่
เป็นเหตุผลที่ผมยังไม่เคยขอย้ายเลยสักครั้ง จนวันที่เธอมาถึง 4 พ.ค.52
แม้รู้ว่าเธอจะมีแฟนแล้ว แต่ผมก็แอบหวังอยู่เสมอว่า..น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังก่อน
หัวใจโอนเอนอ่อนๆ จะไม่กร่อนบ้างหรือ แต่ฟ้าก็ไม่ให้โอกาสผมบ้างเลย.
แต่ตอนนี้ขอแค่ให้เธอกลับมา แม้นเธอจะเลือกใครก็ชั่ง ขอแค่ได้พบเห็นหน้า พูดคุยด้วย
ได้เห็นรอยยิ้ม และน้ำเสียงอันสดใสก็พอใจแล้ว
วอนฟ้า...โปรดจงเมตตา...เทอญ.

เย็นวานนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่มาเยี่ยมคนป่วย
วันนี้สีหน้าคุณครูศิวาพรดูดีกว่าทุกวัน แถมมีคนแต่งหน้าให้ดูสวยขึ้นกว่าทุกวันนะ
ถึงแม้หมอจะให้ความเห็นที่ฟังแล้วหดหู่ แต่ดูจากสภาพของคุณครูแล้วน่าจะป็นสัญญาณที่ดีขึ้น
ในความรู้สึกของผม วันนี้และวันต่อไปเธอจะยังคงอยู่กับเราผมขอฟันธง ขอเพื่อนๆ พี่น้องทั้งหลายช่วยส่งบุญกุศลให้เธอได้สู้ต่อไปด้วย.


วานนี้มีโอกาสเจอเพื่อนคุณครูศิวาพรที่ชื่อเชอรี่ เคยได้ยินแต่เสียงพึ่งมีโอกาสเจอวันนี้
ครูเชอรี่เคยโทรมาถามว่า...ผมเป็นใคร ได้เบอร์ครูศิวาพรมาจากไหน
(เมื่อตอนครูศิวาพรมาบรรจุใหม่) สงสัยครูศิวาพรคงวานให้ช่วยโทรมาถาม
เมื่อได้รับข้อความจากผมบ่อยๆ โดยที่เธอไม่รู้ว่า คนที่ส่งข้อความนั้น คือ คนใกล้ตัว
เพราะผมไม่เคยขอเบอร์จากเธอเลย และไม่เคยขอเบอร์เธอจากคนอื่น
จะว่าเป็นความบังเอิญ หรือสวรรค์ส่งมาให้ก็ไม่รู้ ขณะที่กำลังกวาดใต้ถุนบ้าน
ก็บังเอิญเจอเศษกระดาษเล็กๆ แผ่นหนึ่ง...
มีข้อความว่า...เบอร์ผอ.บัญชา......,เบอร์โอนเอน......
ผมดีใจมาก อยากจะได้ตั้งนานแต่ไม่ก็กล้าขอ จึงเริ่มส่งข้อความไปรบกวนเป็นระยะๆ
จนเธอต้องโทรกลับบ่อยครั้ง แต่ผมก็ไม่รับทุกครั้งที่เธอโทรมา
และยังส่งข้อความต่อไปเรื่อยๆ จนเธอต้องส่งข้อความถามกลับมาว่า...
"บอกมานะ ว่านายเป็นใคร ไม่งั้นจะแช่งให้ท้องเสีย"
เป็นข้อความแรกที่ได้รับจากเธอ เมื่อวันที่ 26 พ.ค. 2552 เวลา 21.10 น.
ข้อความนั้นยังคงอยู่ในเครื่องผมจนวันนี้...
ไม่เชื่อ ก็ต้องเชื่อ เพราะขณะที่ผมสอนอยู่นั้น ก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาทันใด
จนต้องหยุดสอนให้งานเด็กแล้ววิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำทันที
หลังจากนั้นเธอก็โทรมาบ่อยขึ้นขณะผมสอนอยู่ จึงส่งข้อความบอกว่า...
ติดธุระอยู่เดี๋ยวโทรกลับครับ แต่ผมก้อไม่ได้โทรกลับ จนเธอส่งข้อความมาอีกครั้งว่า...
"ไหนบอกจะโทกลับไง ป๊อดนี่นา รีบโทมาเลย ไม่โทมาใน3วิจะโกรธชั่วชีวิต"
แต่ผมก็ไม่ได้โทรกลับอย่างที่เธอร้องขอ ทำให้เธออยากรู้มากขึ้นว่าผมเป็นใคร
จนต้องวานให้เพื่อนถึง 2 คนโทรมาถามว่าเจ้าของเบอร์ที่ส่งข้อความนี้เป็นใคร
คนแรกคือเชอรี่ อีกคนคือป๋อมแป๋ม (แต่ตอนนั้นแอบอ้างว่าตัวเองชื่ออุ๋ย)
ผมจึงแกล้งบอกไปว่าได้เบอร์มาจากเพื่อน เพื่อนแนะนำให้รู้จัก แต่ยังไม่บอกว่าผมเป็นใคร
จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งครูศิวาพรได้โทรมาอีกครั้ง ผมก็ยังไม่รับ ด้วยรู้ว่าถ้ารับสายเมื่อไหร่ ความแตกแน่ แต่เธอก็ยังหมั่นโทรอีกหลายสาย จนผมใจอ่อน เอ้า...รับก็ได้
พอพูดไปประโยคสองประโยค เธอก็เริ่มจับได้ เอ๋...เสียงคุ้นๆนะ จนผมต้องกลั้นหัวเราะ
สารภาพความจริงกับเธอ หลังจากนั้นผมก็ยังไม่กล้าที่จะโทรคุยกับเธอเว้นแต่มีธุระเรื่องงาน
ทั้งๆที่อยากจะคุยมากกว่านั้น เพื่อสร้างสัมพันธภาพที่ดี
ด้วยความที่เป็นหัวหน้างานการเงินและบัญชี (โดยที่มีครูศิวาพรมาช่วยในเรื่องบัญชี
และอีกท่านหนึ่งมาช่วยงานการเงิน ก่อนหน้านี้เมื่อแรกบรรจุ เกือบหกปีรับทั้งการเงิน บัญชี แนะแนว โดยไม่มีผู้ช่วยและผู้ให้คำแนะนำจนมีเธอมาบรรจุที่นี่ )
ทำให้ไม่กล้าที่จะพูดเล่นหยอกล้อด้วยเท่าไรนัก เพราะต้องวางตัวให้เหมาะกับคำว่าหัวหน้า
จนทำให้รู้สึกว่าคุณครูจะเกร็งเมื่ออยู่ใกล้ผม ถามคำตอบคำ ผิดกับเทอมนี้มาก เธอเริ่มปรับตัวได้มีเล่นมุขด้วยเวลาพูดคุย ทำให้ผมรู้สึกสุขใจเมื่อยามอยู่ใกล้เธอ รู้สึกใจหายเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เวลาแห่งความสุขช่างสั้น

เช้าวันนี้ ขณะที่ผมกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน
คุณพ่อและลุงของครูศิวาพรได้ขับรถมาจอดหน้าบ้านพักครูหญิง
และบอกว่า...พึ่งมาจากโรงพยาบาล กำลังจะกลับบ้าน
เลยแวะมาเก็บของบางส่วนให้คุณครูศิวาพร ช่วยยกตู้ช่วยพ่อด้วย
ด้วยความยินดีครับ. ในใจผมคิดว่า...
นี่เป็นการเก็บสัมภาระของคุณครูเพื่อให้คุณครูได้ใช้ระหว่างกลับมาพักฟื้นที่บ้าน
และผมหวังว่าจะได้มีโอกาสช่วยยกสัมภาระอีกครั้งเมื่อคุณครูหายดี และกลับมาที่นี่อีกครั้ง.

พี่โอน ตื่นมารับอากาศดีๆๆเร็วๆๆนะคะ
แล้ววันรับปริญญาพี่โอน ปอจะไปบูมให้พี่โอนด้วยแหละ
ตื่นมาเตรียมรับปริญญาได้แล้วพี่ แต่งหน้าสวยๆๆ ทำผมสวยๆๆ
น้องๆๆรอบูมให้พี่โอนอยู่น๊า ตื่นมาเถอะค่ะ

คิดถึงๆๆ

แล้วเราจะต้องเจอกัน

เชื่อดิ

แกวันนี้ฉันเหนื่อยมากเลย

เพิ่งถีงบ้านเนี่ย

เด๋วฉันสะสางงานเส็จแร้ว

จะรีบไปหานะ

แต่เมื่อวันอาทิตก่อนฉันกลับมากรุงเทพน่ะ

โคตรคิดถึงแกเลยว่ะ

อยากอยู่กะโอนทุกนาที

อืมรูปโอนสวยๆนะ

เด๋วล้างไปให้ดูนะ

แจ๋วเลย โอนต้องชอบแน่ๆ

- - - ไม่ได้บอกว่ารัก ไม่ได้บอกสักที แต่วันนี้ ขอทำให้ดูนะ - - -

- - - ไม่ได้บอกว่ารัก - - -

ครอบครัวและเพื่อน ๆ ขอขอบคุณทุกแรงใจที่ส่งให้กับโอนเอนนะ คะ ตอนนี้แป๋มได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่แทนทุกคนที่ติดภารกิจและไม่สามารถมาได้ในตอนนี้ ขอให้ทุกคนร่วมแรงใจสวดมนต์ให้โอนนะคะ จะได้เกิดสิ่งดี ๆ ในเร็ววัน
กำลังใจดีขนาดนนี้ จะทิ้งกันไปก้อใจร้ายเกินไปแล้ว

จ่อย ..... ฉันกำลังเคลียร์งาน เดี๋ยววันนี้เลิกงาน จะรีบไปหา
วันนี้ใจไม่ดีเลยเพราะห่างโอน มากกว่า 6 ชั่วโมงแล้ว
จะรีบเคลียร์งานและทุกสิ่งอย่าง ไปหาโอน วันนี้ชาร์ตแบทคอม จะให้โอนฟังเพลง แคนนอน นะ และจะนอนเป็นเพื่อนโอนเหมือนทุก ๆ วัน ไง ฉันรู้ว่าแกขี้ร้อน แต่ยังไงฉันก้อต้องนอนข้าง ๆ แกเสมอ
ไม่มีอะไรดีเท่าการที่มีเพื่อน ดีที่สุดและเรา V-I-P จะรักกันตลอดไปเสมอ
จำไว้ว่ามึงง่ะ เป็น V-I-P ของกูเสมอและ ไม่มีข้อยกเว้น หรือ คำว่ามากเกินไป ที่เราจะทำสิ่ง ใด ๆ เพื่อกันและกัน ตอนนี้รู้สึกว่ายังทำดีไม่พอกับที่โอนมีน้ำใจให้กันตลอดมา ... พี่เจมฝากบอกว่าให้จับมือและเท้าโอนให้แน่น ๆ ให้อุ่น ๆ และอย่าลืมคุยเปนเพื่อนโอน ตอนนอน ยังฝากบอกว่ารอเราไปถล่มตอนรับปริญญาด้วย ... มานะมึง ตามสัญญา ...

- - - ไม่ได้บอกว่ารัก - - -

พี่โอน หายเร็วๆน่ะ จะเป็นกำลังใจให้พี่เสมอน่ะ